Daisy Bierenbroodspot heeft de Libelle-wedstrijd gewonnen, een kort verhaal van maximaal 800 woorden en de eerste zin is bedacht door schrijfster Esther Gerritsen.
Ik deed ook mee en hieronder kun je mijn inzending voor deze wedstrijd lezen:

Edward

Het was op de dag waarop haar broer terugkwam uit Duitsland. ’s Avonds bleef hij bij haar eten. Daarom deed ze uit haar werk meteen boodschappen. Ze zou een pasta maken, met stokbrood en blauwe kaas vooraf. In de supermarkt keek Renate aandachtig naar de etiketten op de flessen wijn. Steeds weer haar bril opwippend als ze het wilde lezen. Ze koos voor een Côte du Rhône.

Tegen vijven gaat de bel. Renate loopt van de keuken naar de gang om open te doen. Ze knippert even met haar ogen. ‘Edward?’ In de deuropening herkent ze de langharige vrouw aan de adamsappel met moedervlek. Is dit haar broer?
‘Hee Renaat,’ zegt de stem van Edward.
Ze zet haar hand tegen de muur om haar duizeling in bedwang te houden. De vrouw geeft haar een knipoog en loopt langs haar naar binnen. Langzaam sluit ze de voordeur en loopt achter ‘haar broer’ de woonkamer in. Wat een vieze haarkleur, dat rood. En dat rare loopje?
Edward gaat met een plof op de bank zitten. Hij leunt achterover en praat luid, zoals altijd. ‘Wat vind je van mijn boobies?’ Waarop Edward zijn shirt strak trekt. In zijn oren rinkelen protserige oorhangers, passend bij de ketting om zijn hals.
Renates mond valt open. ‘Waarom? Ed, je gaat toch trouwen met Mila?’ Renate neemt plaats op de bank tegenover Edward. ‘Zijn jullie uit elkaar? Ben je gay?’ Ze hapt naar lucht. ‘Of een transgender?’
Haar broer buigt naar voren. ‘Ik word vader,’ zegt hij met zachte stem.
‘Door wie?’
‘Door wie? Wat is dat nou voor vraag?’ Edward knippert een paar keer met zijn lange wimpers.
‘Ik bedoel met wie.’
‘Nou met Milan, wie anders?’ klinkt Edward zo vrouwelijk mogelijk.
Renate staat op. ‘Wil je een wijntje?’ Edward krijgt niet de kans antwoord te geven, want Renate haast zich naar de keuken. Wild grijpt ze naar de Côte du Rhône en draait de schroefdop los. Ze laat de wijn klokkend in de glazen lopen. Gulzig zet ze een glas aan haar lippen en giet het in één keer leeg. Met haar mouw veegt ze haar mond schoon en schenkt nog eens in.
‘Wat ga je doen?’ Ze zet de glazen onhandig op tafel, zodat er wat uit gutst.
‘Ik?’ Zijn vingers met lange nagels wrijven over zijn borsten. ‘Oei, nog steeds pijnlijk. Ik ga geen truitjes breien, want breien kan ik niet. Maar we zijn wel naar pufcursus geweest.’ Edward demonstreert met zeer veel gekreun pufgeluiden.
‘Hou maar op,’ onderbreekt Renate hem. ‘Maar waarom Duitsland? Gaan jullie daar wonen?’
‘Nee meid, daar zijn we geopereerd!’
‘We? Hoe bedoel je?’ Renate heeft haar glas alweer leeg. Ze holt naar de keuken.
‘Mila.. uh Milan heeft h.. zijn borsten laten verwijderen,’ roept Edward haar na.
Met een vol glas gaat Renate weer zitten. ‘Dus jij bent vrouw en Mila is man.’
‘Ja.’
‘Mila is dus zwanger?’
‘Ja tuurlijk, die heeft een baarmoeder.’ Edward slaakt een zucht.
‘Oh, die heeft ze nog wel! Maar ze kan geen borstvoeding geven!’ Renate moet even grinniken. ‘Kon ze wel geopereerd worden?’
‘Ja, dat doen ze in Duitsland onder plaatselijke verdoving. Milan en ik hebben zitten kletsen tijdens de operatie en toen we dichtgenaaid werden heeft hij me ten huwelijk gevraagd. Weet je wat hij zei? Edwina, wil je mijn vrouw worden? En ik voelde me zo op en top vrouw! Mijn cup C net klaar!’

Daisy wint de Libelle-wedstrijd!